ថ្មីៗនេះ ខ្ញុំបានអានសៀវភៅមួយដែលនិពន្ធដោយគ្រូបង្រៀនមានបទពិសោធន៍ម្នាក់នៅសាលាបឋមសិក្សាក្នុងប្រទេសជប៉ុន។ វាមានរឿងរ៉ាវដ៏គួរឱ្យចងចាំមួយ ដែលខ្ញុំចង់ចែករំលែកជាមួយអ្នកទាំងអស់គ្នា។ 　រឿងនេះបានកើតឡើងនៅពេលដែលគ្រូបង្រៀនរូបនោះទើបតែបញ្ចប់ការសិក្សាពីមហាវិទ្យាល័យ ហើយគឺជារឿងថ្មីមួយចំពោះវិជ្ជាជីវៈរបស់គាត់។ គាត់បានកំពុងចូលរួមវគ្គបណ្តុះបណ្តាលសម្រាប់គ្រូបង្រៀនវ័យក្មេង។　នៅថ្ងៃនោះ គាត់បានមកដល់កន្លែងមុនម៉ោង ហើយបានសង្កេតឃើញថានៅកន្លែងនោះ មានតែគាត់ម្នាក់ឯង និងគ្រូបណ្ដុះបណ្ដាលវគ្គនេះ។ ដោយសង្កេតឃើញថា សិក្ខាកាមគាត់នៅមានអារម្មណ៍ភ័យៗ គ្រូបណ្ដុះបណ្ដាលបាននិយាយទៅកាន់សិស្សគាត់។ 　”តើការងារយ៉ាងម៉េចដែរ? តើប្អូនរីករាយនឹងការងារក្នុងនាមជាគ្រូបង្រៀនដែរឬទេ?” 　គាត់បានឆ្លើយតបដោយសំឡេងតិចៗ។ 　”ខ្ញុំកំពុងចុះសម្រុងជាមួយសិស្សរបស់ខ្ញុំ ហើយយើងកំពុងសិក្សាជាមួយគ្នាជារៀងរាល់ថ្ងៃ”។ 　គ្រូបណ្ដុះបណ្ដាលបានញញឹម ហើយក៏បន្លឺឡើង។ 　”អញ្ចឹងហ្អ៎។ ខ្ញុំជឿថាកូនសិស្សប្អូនប្រាកដជាស្រឡាញ់ប្អូនខ្លាំងណាស់”។ 　នៅពេលដែលសិក្ខាកាមរាងមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលបន្តិច គ្រូបណ្ដុះបណ្ដាលបានចែករំលែករឿងមួយជាមួយគាត់ដូចខាងក្រោម។ 　ថ្ងៃមួយ ពេលដែលព្រះពុទ្ធកំពុងឈរនៅមាត់ផ្លូវ មានបុរសម្នាក់អូសរទេះកាត់មុខដោយមានផ្ទុកទំនិញយ៉ាងច្រើន។ ដីនៅទីនោះមានសភាពភក់ជ្រាំខ្លាំងណាស់។ រទេះនោះក៏ជាប់គាំងនៅក្នុងភក់។ បុរសនោះទាញដោយកម្លាំងទាំងស្រុងរបស់គាត់ ប៉ុន្តែរទេះមិនអាចទៅមុខបានឡើយ។ គាត់ព្យាយាមទាញរទេះ ដោយចេញញើសសើមជោកពេញខ្លួន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មិនថាគាត់ព្យាយាមខ្លាំងប៉ុណ្ណានោះទេ គាត់មិនអាចធ្វើឲ្យរទេះចេញពីភក់បានឡើយ។　នៅពេលនោះ ព្រះពុទ្ធបានទតមើលបុរសនោះមួយសន្ទុះ រួចទ្រង់ក៏យកម្រាមដៃប៉ះរទេះថ្មមៗ ដោយមិនឲ្យបុរសនោះដឹងឡើយ។ នៅពេលនោះ រទេះបានរអិលចេញពីដីភក់ ហើយបុរសនោះអូសវាចេញដោយសំឡេងថ្ងូរគ្រហឹមៗ។ 　អ្នកដែលព្យាយាមអនុវត្តតាមវិធីសាស្រ្តដូចព្រះពុទ្ធ គឺជាគ្រូប្រភេទលំដាប់ខ្ពស់ទី១។ បុរសនោះទំនងជាមិនដឹងថាគាត់បានទទួលអត្ថប្រយោជន៍ពីឫទ្ធានុភាពនៃម្រាមដៃរបស់ព្រះពុទ្ធឡើយ។ គាត់នឹងជឿថាតាមរយៈការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់គាត់ផ្ទាល់ គាត់អាចអូសទាញរទេះចេញពីភក់បាន នៅទីបំផុត។ ដោយពោរពេញដោយភាពទំនុកចិត្ត និងសេចក្តីរីករាយដែលបានអូសទាញរទេះចេញពីភក់ទាំងស្រុងដោយខ្លួនឯង គាត់ក៏បានអូសរទេះដើរចេញទៅបាត់។ 　វាពិតជារឿងល្អក្នុងការធ្វើជាគ្រូដែលទទួលបានការកោតសរសើរពីសិស្ស។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើអ្នកគិតថារឿងនោះធ្វើឱ្យអ្នកក្លាយជាគ្រូបង្រៀនល្អ...

　តើអ្នកអាចស្រមៃមើលភ្លាមៗ ពីភាពខុសគ្នារវាងការអានឮៗ និងការអានស្ងាត់ៗនៅពេលដែលអ្នកឃើញគេសរសេរពាក្យទាំងនេះដែរឬទេ? 　ពេលអានអត្ថបទ ការអានឮៗមានន័យថាការបញ្ចេញសំឡេងពាក្យនីមួយៗ។ ការអានស្ងាត់ៗមានន័យថាគ្រាន់តែមើលអត្ថបទដោយភ្នែករបស់អ្នកតែប៉ុណ្ណោះ អានដោយគ្មានបញ្ចេញសូរសំឡេង អាននៅក្នងខួរក្បាល ឬនៅក្នុងចិត្ត។　 　ជាង 20 ឆ្នាំមុន ខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមការងារគាំទ្រការអប់រំជាមួយ NIE នៅកម្ពុជា។ នៅពេលដែលខ្ញុំចែកសន្លឹកកិច្ចការ ឬក្រដាសប្រឡង ខ្ញុំបានកត់សម្គាល់ឃើញសិស្ស និងគ្រូបង្រៀនជាច្រើនកំពុងអានអត្ថបទដោយបញ្ចេញសំឡេងតិចៗ។ ដោយសារតែពួកគេកំពុងអាន មើលទៅដូចជាពួកគាត់កំពុងរអ៊ូរទាំ បបូរមាត់របស់សិស្សភាគច្រើនបានរើកម្រើកស្របគ្នានឹងពាក្យកំពុងអាន។ 　ជាទូទៅ នេះមានន័យថាពួកគេកំពុងអានឮៗជំនួសឱ្យការអានស្ងាត់ៗ។ ទោះបីជាការអានខ្សិបៗមិនអាចឮសំឡេងច្បាស់ដល់ត្រចៀកពួកគេដោយផ្ទាល់ក៏ដោយ ប្រសិនបើពួកគេកំពុងបញ្ចេញសំឡេងពាក្យនីមួយៗឮៗ នោះវាគឺជាការអានឮៗ។　សិស្សមួយចំនួនថែមទាំងអានអត្ថបទដោយដាក់ម្រាមដៃរបស់ពួកគេតាមតួអក្សរ ខណៈពេលកំពុងអានខ្សិបៗជាមួយចុងម្រាមដៃរបស់ពួកគេ។ 　ពួកគាត់ទាំងនេះគឺជានិស្សិត NIE ដែលសុទ្ធតែជានិស្សិតបញ្ចប់ការសិក្សាពីសាកលវិទ្យាល័យដែលបានរៀនចំនួនបួនឆ្នាំ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេជាច្រើនកំពុងអានឮៗ។ នេះគឺជាការរកឃើញដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលមួយសម្រាប់ខ្ញុំ។ 　បន្ទាប់មក,　វាជាងដប់ឆ្នាំមកហើយចាប់តាំងពីខ្ញុំបានរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរ ហើយបានឃ្លាតឆ្ងាយពីថ្នាក់រៀនដោយផ្ទាល់។ ដូច្នេះខ្ញុំមិនមានការយល់ដឹងច្បាស់លាស់អំពីស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំស្រមៃថាទម្លាប់នៃការអានអត្ថបទដោយបញ្ចេញសំឡេងខ្សិបៗ ទំនងជានៅតែរីករាលដាលនៅក្នុងការអប់រំកម្រិតឧត្ដមសិក្សាផងដែរ ដោយគ្មានការផ្លាស់ប្តូរធំដុំណាមួយនៅក្នុងទម្លាប់នោះទេ។ ខណៈពេលដែលការលួចចម្លងនៅក្នុងពេលប្រឡងហាក់ដូចជាបានថយចុះគួរឱ្យកត់សម្គាល់ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងកាលពីពេលមុន ទិដ្ឋភាពសិស្សចាប់ផ្តើមការប្រឡងដោយអានសំណួរខ្សិបៗក្នុងពេលប្រឡង ទំនងនៅតែជារឿងធម្មតា មែនទេ? 　សូមចំណាយពេលមួយភ្លែតដើម្បីពិចារណាដោយប្រុងប្រយ័ត្នអំពីភាពខុសគ្នារវាងការអានស្ងាត់ៗ និងការអានឮៗ។ ភាពខុសគ្នាដ៏សំខាន់បំផុតគឺល្បឿនអំណាន។ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងការអានឮៗ ការអានស្ងាត់ៗគួរតែអាចធ្វើទៅបានក្នុងល្បឿនលឿនជាង។ ខណៈពេលដែលការអានឮៗពាក់ព័ន្ធនឹងការតាមដានតួអក្សរក្នុងពាក្យនីមួយៗ ការអានស្ងាត់ៗចាប់យកតួអក្សរជាពាក្យ។ វាជារឿងធម្មតាទេដែលការអានតាមពាក្យគឺលឿនជាងការអានតាមតួអក្សរម្ដងមួយៗ។​ 　ជាឧទាហរណ៍...