2023年12月

Uncategorized

ប្រវត្តិជំនួយឧបត្ថម្ភដល់ផ្នែកអប់រំនៅប្រទេសកម្ពុជា និងអត្ថន័យនៃគម្រោង KICC  カンボジアでの教育開発支援の歩みとKICCプロジェクトの位置づけ/意味

            កាលពីលើកមុន ខ្ញុំបានសរសេរអំពីការសង្កេតថ្នាក់រៀនរបស់អ្នកគ្រូយឿន ដែលជាគ្រូមានបទពិសោធច្រើនមួយរូប នៅឯសាលាបឋមសិក្សាក្នុងខេត្តកំពង់ធំ។ នៅពេលនោះ ខ្ញុំបានពណ៌នាបន្តិចបន្ដួចអំពីការផ្លាស់ប្ដូរនៅក្នុងថ្នាក់រៀន បន្ទាប់ពីសម័យប៉ុលពត (ពីការរៀនដោយទន្ទេញរត់មាត់/វិធីសាស្រ្តគ្រូមជ្ឈមណ្ឌលទៅជាសិស្សមជ្ឈមណ្ឌល)។             នៅពេលនេះ ខ្ញុំនឹងសរសេរអំពីការផ្លាស់ប្ដូរការអប់រំនៅក្នុងសាលារៀនបន្ទាប់ពីសម័យប៉ុលពត ដោយយោងទៅតាមទស្សនៈរបស់អ្នកជួយគម្រោង (ឬអាចនិយាយបានថា តាមទស្សនៈរបស់ខ្ញុំ Murayama)។             នៅក្នុងខែមករា ឆ្នាំ១៩៧៩ ក្រុមទាហ៊ានប៉ុលពតបានរត់ភៀសខ្លួនចេញពីភ្នំពេញ។ ក្នុងពេលបន្ទាប់ពីនោះភ្លាមៗ មុនពេលរដ្ឋាភិបាលថ្មីបានចាប់ផ្ដើមឡើង មានអ្នកដែលរស់នៅក្នុងភូមិនីមួយៗបានធ្វើការប្រមូលក្មេងៗឲ្យទទួលបានការអប់រំដោយបង្រៀនពួកគេឲ្យរៀនអាន និងសរសេរអក្សរខ្មែរ។ ភាគច្រើន ពួកគាត់គឺជាគ្រូបង្រៀនតាំងពីមុនសម័យប៉ុលពតមកម្ល៉េះ។ មានន័យថាពួកគាត់គឺជាគ្រូដែលនៅរស់ពីរបបសម័យប៉ុលពតចំនួនបីឆ្នាំ១០ខែ។             នៅទីបំផុត ក្រសួងអប់រំរបស់រដ្ឋាភិបាលរាជធានីភ្នំពេញ (រដ្ឋាភិបាល ហេងសំរិន)បានបើកដំណើរការសារជាថ្មីជាមួយនឹងបុគ្គលិកដែលនៅរស់រានមានជីវិត។ កាលពីឆ្នាំ ២០០២ ខ្ញុំបានឮដោយផ្ទាល់ត្រចៀករបស់ប្រសាសន៍ ឯកឧត្ដម តុល ឡោះ រដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងអប់រំ ថា “នៅពេលនោះ ខ្ញុំបានដើរទៅផ្សារដើម្បីរកមើលមនុស្សដែលចេះសរសេរអក្សរ និងចេះគិតលេខបាន ហើយខ្ញុំបានស្នើសុំឲ្យពួកគាត់មកធ្វើជាគ្រូបង្រៀន”។             ទោះជាបែបនេះក្ដី នៅក្នុងកំឡុងទស្សវត្សន៍ឆ្នាំ១៩៨០ បរទេសដែលផ្ដល់ជំនួយមកកម្ពុជាមានចំនួនតិចតួចបំផុត ហើយសុទ្ធតែជាប្រទេសសង្គមនិយម ដូចជាប្រទេសវៀតណាម និងសហភាពសូវៀតជាដើម (នៅក្នុងពេលនោះ សេដ្ឋកិច្ចរបស់សហភាពសូវៀតនៅមានកម្រិតទាប ហើយលទ្ធភាព និងគុណភាពនៃការជួយឧបត្ថម្ភមកកាន់ប្រទេសកម្ពុជា...

សិស្សមជ្ឈមណ្ឌល SC/LC

គ្រូបង្រៀន គឺជាការងារមួយដែលត្រូវការរៀនរហូត 教師とは、学び続ける仕事

 កាលពីចុងខែវិច្ឆិកា មុនថ្ងៃសាលារដ្ឋវ៉ាកងប្រចាំឆ្នាំ ខ្ញុំ(ម៉ូរ៉ាយ៉ាម៉ា)បានធ្វើដំណើរទៅទីរួមខេត្តកំពង់ធំដើម្បីសង្កេតថ្នាក់រៀនបឋមសិក្សានៅក្នុងក្រុង។ អ្នកគ្រូដែលបានបង្រៀនបង្ហាញ មានឈ្មោះ អ៊ិត គឹមយឺនគាត់មានបទពិសោធបង្រៀនជាច្រើនឆ្នាំ។  នៅឆ្នាំ ១៩៨០ ពេលសាលារៀនចាប់ផ្ដើមបើកដំណើរការឡើងវិញបន្ទាប់ពីសម័យប៉ុលពត អ្នកគ្រូបានចាប់ផ្ដើមចូលរៀនថ្នាក់ទី២ ឬទី៣។ នៅពេលនោះ សាលាបឋមសិក្សាមានត្រឹមកម្រិតថ្នាក់ទី៤នៅឡើយ។ បន្ទាប់ពីបានបន្ដ និងបញ្ចប់ការសិក្សានៅថ្នាក់អនុវិទ្យាល័យ គាត់ក៏បានចូលសិក្សានៅសាលាគរុកោសល្យកំពង់ធំរយៈពេលមួយឆ្នាំ ដើម្បីក្លាយជាគ្រូបង្រៀន។ បន្ទាប់មកគាត់ចាប់ផ្ដើមបង្រៀនថ្នាក់កម្រិតខ្ពស់ (ទី៥) នៅក្នុងសាលាបឋមសិក្សាដែលគាត់កំពុងប្រកបការងាររាល់ថ្ងៃ។ ក្រោយមក សាលាបឋមសិក្សាបានបន្ថែមចំនួនឆ្នាំដល់ថ្នាក់ទី៦ អ្នកគ្រូត្រូវបានចាត់ឲ្យបង្រៀនថ្នាក់កម្រិតខ្ពស់ (ទី៦)។ គាត់បានបង្រៀនថ្នាក់ទី៦ចាប់តាំងពីពេលនោះមក។ គាត់បានទទួលការបណ្ដុះបណ្ដាលជាច្រើន ក្នុងកំឡុងពេលគាត់បំពេញការងារជាគ្រូបង្រៀន។ គាត់បានបន្ដការសិក្សាទៅថ្នាក់លើបន្ថែមនៅថ្ងៃចុងសប្ដាហ៍ ដើម្បីទទួលបានសញ្ញាប័ត្រកម្រិតមធ្យមសិក្សា។ ហើយអ្នកគ្រូក៏បានរៀនវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលរយៈពេលខ្លីនៅសាលាគរុកោសល្យភូមិភាគកំពង់ចាមផងដែរ បន្ទាប់មកនៅក្នុងឆ្នាំ២០១១ គាត់បានបញ្ចប់ការសិក្សា និងទទួលសញ្ញាប័ត្រគ្រូបង្រៀនកម្រិតអនុវិទ្យាល័យ។  នៅឆ្នាំ ២០០៣ អ្នកគ្រូបានចូលរួមសកម្មភាពកម្មវិធីកុមារមេត្រីដែលឧបត្ថម្ភដោយ UNICEF ហើយនៅពេលនោះអ្នកគ្រូបានទទួលការបណ្ដុះបណ្ដាលរបៀបបង្រៀនគោលវិធីសិស្សមជ្ឈមណ្ឌល។  “ពេលខ្ញុំរៀនដំបូង និងពេលដែលខ្ញុំចាប់ផ្ដើមបង្រៀនដំបូង ថ្នាក់រៀនចាប់ផ្ដើមដោយគ្រូសរសេរអត្ថបទដែលមាននៅក្នុងសៀវភៅពុម្ព ដាក់នៅលើក្ដារខៀន ហើយសិស្សកត់ចម្លងចូលក្នុងសៀវភៅសរសេរ។” គាត់បានពន្យល់ប្រាប់មកខ្ញុំ ក្រោយពីគាត់បានរៀបចំថ្នាក់រៀនហើយរួចរាល់។  អ្វីដែលខ្ញុំបានសង្កេតគឺជាថ្នាក់រៀនដ៏ល្អមួយដែលប្រើវិធីសាស្រ្តកុមារមេត្រី ដោយសួរសំណួរទៅកាន់សិស្ស និងឲ្យសិស្សសហការគ្នាធ្វើការងារជាក្រុម។ ពេលខ្ញុំសង្កេតថ្នាក់រៀនរបស់អ្នកគ្រូយឺន ដែលមានបទពិសោធ និងខិតខំបង្រៀនយ៉ាងសកម្មអស់រយៈពេល ៣៧ឆ្នាំកន្លងមក បានធ្វើឲ្យខ្ញុំគិតអំពីប្រវត្តិសាស្រ្តដ៏លំបាករបស់ការអប់រំនៅក្នុងសាលាប្រទេសកម្ពុជា។ គាត់បានកំពុងធ្វើការ “ផ្លាស់ប្ដូរ” អស់រយៈពេល ៣៧ឆ្នាំ...

IBLកំពង់ធំ

សូមផ្ដល់តម្លៃដល់សិស្សឲ្យកាន់តែច្រើនក្នុងសាកល្បងធ្វើ និងមានកំហុស! (យោបល់ទី៣ របស់លោកគ្រូ អូកាម៉ូតុ)  もっと生徒の試行錯誤を大事にしましょう!(岡本先生のコメント第3回)

              នៅក្នុងប្លុកកាលពីលើកមុននេះ ខ្ញុំបានសរសេរថា “ខ្ញុំចង់ឲ្យ IBL កំពង់ធំមាន [សម្មតិកម្ម] ដែលមានន័យទូលំទូលាយ”។ ហើយយើងត្រូវសន្មតថា នៅក្នុងការរស់នៅប្រចាំថ្ងៃរបស់កុមារ/របស់យើង មានការគិតដូចនឹង[សម្មតិកម្ម]  ដែរ។               ហេតុដូចនេះហើយ សូមសរសេរនូវ “ដំណោះស្រាយដែលជាការទស្សន៍ទាយត្រួសៗ ឬគំនិតយល់ឃើញពីបញ្ហានៅជុំវិញ” នៅក្នុង “បញ្ហាស្នូល” នៃ “គម្រោងផែនការអភិវឌ្ឍន៍ (Development concept frame)”  ឲ្យជា “សម្មតិកម្ម”។ គ្រូគួរធ្វើការស្រមៃ និងសរសេរទុកជាមុននូវអ្វីដែលកុមារនឹងទាយស្មានទុក ឬប្រមើលមើលនូវអ្វីដែលនឹងកើតឡើង។ ដូចនេះ នៅក្នុងថ្នាក់រៀនជាក់ស្ដែង គ្រូអាចឆ្លើយតបទៅនឹងគំនិតកុមារប្រកបដោយភាពបត់បែនបាន។ 《សម្គាល់៖ “គម្រោងផែនការអភិវឌ្ឍន៍ (Development concept frame)” គឺជាពាក្យគន្លឹះនៅក្នុងសន្លឹកកិច្ចការរបស់លោកគ្រូ Okamotoចែកជូនគ្រូឧទ្ទេសកំពង់ធំPTTC ក្នុងគម្រោង KICC។ គ្រូឧទ្ទេស/គ្រូ ប្រើសន្លឹកកិច្ចការនេះ ពេលគាត់គិតអំពីផែនការបង្រៀនជាឯកតា(Unit teaching plan) និងផែនការបង្រៀនមេរៀន។ សន្លឹកកិច្ចការនេះមិនទាន់មានលក្ខណៈពេញលេញនៅឡើយ។ វាត្រូវបានរៀបចំឲ្យល្អប្រសើរបន្តិចម្ដងៗនៅក្នុងមេរៀន Lesson study របស់គម្រោង KICC នៅសាលាគរុកោសល្យកំពង់ធំ ដើម្បីឲ្យសមស្របទៅនឹងស្ថានភាពប្រទេសកម្ពុជា។》...