​​​​​វគ្គបណ្ដុះបណ្ដាល រៀបចំដោយគម្រោង KICC បានបញ្ចប់កាលពីថ្ងៃទី២៨ ខែតុលានេះ។ លោកគ្រូអ្នកគ្រូចំនួន ១០រូប ដែលបានអញ្ជើញមកពីកំពង់ធំ បានត្រឡប់ទៅផ្ទះកំពង់ធំវិញនៅយប់ថ្ងៃទី២៩ ប្រកបដោយសុវត្ថិភាព។ ​​​ខ្ញុំសូមថ្លែងអំណរគុណដោយស្មោះអស់ពីបេះដូងចំពោះអ្នកពាក់ព័ន្ធនានាដែលបានជួយការបណ្ដុះបណ្ដាលនេះប្រកបដោយភាពជោគជ័យ។ វគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលលើកនេះ បានរៀបចំការចុះសង្កេតថ្នាក់រៀននៅសាលាបឋមសិក្សាចំនួនបី ក្នុងទីក្រុងកូបិ។ ការសង្កេតថ្នាក់រៀន គឺត្រូវបានរៀបចំសម្រាប់ថ្នាក់រៀនភាសាអង់គ្លេស ភាសាជាតិជប៉ុន កីឡា និងបំនិនជីវិត (មុខវិជ្ជាសម្រាប់សិស្សបឋមសិក្សាថ្នាក់ទី១ និងថ្នាក់ទី២)។ ថ្នាក់រៀនទាំងនេះ មានដាក់បញ្ចូលគោលវិធីសិស្សមជ្ឈមណ្ឌល និងការសិក្សាតាមបែបរិះរក។ ខ្ញុំ (ម៉ូរ៉ាយ៉ាម៉ា) បានធ្វើការសង្កេតវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលនេះ តាមរយៈ Zoom ពីទីក្រុងភ្នំពេញ។ តែនៅក្នុងសាលារៀន យើងមិនអាចភ្ជាប់ Zoom បានទេ ដូចនេះខ្ញុំមិនបានសង្កេតថ្នាក់រៀនបានដោយផ្ទាល់ឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែ ពេលខ្ញុំបានមើលឃើញរូបថតថ្នាក់រៀន ធ្វើឲ្យខ្ញុំយល់ឃើញថា ថ្នាក់រៀននៅពេលនេះគឺខុសគ្នាខ្លាំងបើធៀបទៅនឹងថ្នាក់រៀនកាលដែលខ្ញុំនៅជាសិស្ស ឬថ្នាក់រៀនកាលដែលខ្ញុំបានធ្វើជាគ្រូបង្រៀននៅជប៉ុន។ នៅក្នុងសតវត្សទី២១ យើងអាចមើលឃើញដោយងាយថា សូម្បីតែនៅជប៉ុនក៏មានការសិក្សាថ្មីៗ ហើយដាក់បញ្ចូលទៅក្នុងថ្នាក់រៀនផងដែរ។ ​​​​គេតែងនិយាយថា “ការងារជាគ្រូបង្រៀនគឺត្រូវតែបន្តរៀនរហូត”។ តើមានវិធីសាស្រ្តអ្វីខ្លះ ដែលអាចធ្វើឲ្យសិស្សរៀនប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព? តើគ្រូត្រូវរៀបចំយ៉ាងម៉េចខ្លះ? ការបន្តរៀនជារៀងរហូត មានន័យថាគ្រូខ្លួនឯងនឹងមានការផ្លាស់ប្ដូរដូចគ្នាផងដែរ។ ពេលដែលខ្ញុំបានរៀនអំពីសកម្មភាពរបស់សាលាបឋមសិក្សានៅក្រុងកូបិ វាបានធ្វើឲ្យខ្ញុំយល់ថា ខ្ញុំខ្លួនឯងក៏ត្រូវតែរៀននូវអ្វីដែលថ្មីៗបន្ថែមទៀតផងដែរ។ នៅពេលខ្ញុំមានអាយុជាង៣០ឆ្នាំ...

              កាលពីអត្ថបទលើកមុន ខ្ញុំបានសរសេរថា ខ្ញុំកម្រឃើញសិស្សសួរសំណួរទៅកាន់គ្រូណាស់ ពេលខ្ញុំសង្កេតថ្នាក់រៀនកម្រិតបឋមនិងមធ្យមសិក្សា។               បន្ទាប់មកមានលោកគ្រូអ្នកគ្រូមួយចំនួនបានបញ្ចេញមតិយោបល់គាត់ភ្លាមៗ។ ហើយក្នុងចំណោមនោះ មានមតិយោបល់ដូចខាងក្រោម៖ 　　　　សិស្សមិនសូវបាន​សួរសំណួរគ្រូទេ​ ។ ខ្ញុំយល់ថាមាន​មូលហេតុចម្បងពីរដែលធ្វេីឱ្យសិស្សមិនសូវ​សួរសំណួរ។​  　　　 ១​ ការ​បង្រៀនតាម​លក្ខណ:ប្រពៃណី​ (​ គម្ពីរនិយម)​ មិនបាន​បំផុស​បញ្ហាឱ្យសិស្សបានគិត​ ឆ្ងល់​ និង​សួរឡេីយ​  ។ គ្រូ​ឱ្យសិស្សអាន​មេរៀន​ ចម្លងមេរៀន​ចូល​សៀវភៅ។ 　　　　 ២​ គ្រូ​មិន​បាន​បង្កេីត​បរិយាកាសឱ្យសិស្សហ៊ានប្រថុយ។ 　　 ទីពីរនេះមានន័យថា​ គ្រូហាក់មិនផ្ដល់ឱកាសឱ្យសិស្សបានសួរ​ ឬ​គ្រូ​បញ្ចេញ​អាកប្បកិរិយាមិនពេញចិត្តពេល​សិស្សសួរសំណួរ​ ដែលជាហេតុធ្វេីឱ្យ​សិស្សដទៃទៀតមិនហ៊ានសួរ។ បាទ ខ្ញុំគិតថា នេះគឺជាការវិភាគដ៏ត្រឹមត្រូវណាស់។ ដើម្បីរៀនអាននិងសរសេរភាសាខ្មែរ សិស្សានុសិស្សបានឆ្លងកាត់ថ្នាក់ “បង្រៀនឲ្យចេះស្ទាត់” ដែលចាំបាច់បំផុតនៅសាលាបឋមសិក្សាកម្រិតទាប។ នៅពេលរៀនអាន និងសរសេរភាសាខ្មែរ គ្រូហាក់ដូចជាមានការពិបាកក្នុងការបង្រៀនដោយប្រើគោលវិធីសិស្សមជ្ឈមណ្ឌល។ ខ្ញុំគិតថា លោកគ្រូអ្នកគ្រូនៅតែបន្តប្រើគោលវិធីគ្រូមជ្ឈមណ្ឌលនៅក្នុងការបង្រៀនដដែល។ នេះគឺជាចំនុចទី១ នៅខាងលើដែលបានលើកឡើង។ មិត្តភ័ក្តិរបស់ខ្ញុំម្នាក់ដែលមានបទពិសោធន៍ច្រើនក្នុងការជួយដល់វិស័យអប់រំនៅប្រទេសកម្ពុជាបាននិយាយថា ថ្នាក់ភាសាខ្មែរសម្រាប់សិស្សបឋមសិក្សាកម្រិតទាប មាន “ការរៀនដូចជាលោកសូត្រធម៌នៅក្នុងវត្ត” អញ្ចឹង។ សូត្រធម៌ច្រើនមែនទែន។    នេះមិនមែនជារឿងអាក្រក់ឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែសម្រាប់សិស្សដែលធ្លាប់មានបទពិសោធន៍ក្នុងការរៀនបែបនេះ ស្រាប់តែឲ្យគាត់មករៀនតាមបែបសិស្សមជ្ឈមណ្ឌលក្នុងរយៈពេលភ្លាមៗ នោះវាមិនមែនជារឿងងាយស្រួលក្នុងការសម្របសម្រួលជាមួយពួកគាត់ឡើយ។...

　　　ក្នុងការសង្កេតថ្នាក់រៀន។ ជាក់ស្ដែង យើងប្រើក្រដាសកត់ត្រាការសង្កេត និងក្រដាសរង្វាយតម្លៃជាដើម។ល។             នៅប្រទេសកម្ពុជា ក្រសួងអប់រំក៏មានក្រដាសរង្វាយតម្លៃសម្រាប់ឲ្យគ្រូប្រើនៅក្នុងថ្នាក់រៀនដែរ។             ពេលសង្កេតថ្នាក់រៀន ខ្ញុំមិនសូវប្រើក្រដាសទាំងនេះទេ។ ខ្ញុំមានហេតុផលមួយគឺថា ខ្ញុំសង្កេតថ្នាក់រៀនគឺមិនមែនដើម្បីវាយតម្លៃការបង្រៀនរបស់គ្រូឡើយ។ ហេតុផលមួយទៀត ដោយសារនៅក្នុងក្រដាសកត់ត្រាការសង្កេត និងក្រដាសរង្វាយតម្លៃ មានចំនុចជាច្រើនដែលត្រូវសង្កេត ដូចនេះខ្ញុំមិនអាចសង្កេតឲ្យបានលម្អិតទៅតាមចំនុចនីមួយៗទាំងអស់នោះឡើយ។ ខ្ញុំចូលចិត្តធ្វើការសង្កេតបែបងាយៗ។                   ចំពោះវិធីសាស្រ្តដែលខ្ញុំឧស្សាហ៍ប្រើញឹកញាប់ជាងគេ គឺខ្ញុំកត់ត្រានូវសកម្មភាពរបស់សិស្សដោយប្រើពាក្យសំគាល់ជា “កិរិយាស័ព្ទ”។  នៅពេលខ្ញុំសង្កេត ខ្ញុំបានបន្សល់នូវកំណត់ត្រារបស់ខ្ញុំដូចខាងក្រោម។ 09:10（AM) ថ្នាក់ចាប់ផ្ដើម              ងើបឈរ, ជម្រាបសួរ, អង្គុយ             ស្ដាប់គ្រូនិយាយ, មើលគ្រូ, កំពុងស្ដាប់             គ្រូសួរសំណួរ សិស្សដែលដឹងចម្លើយលើកដៃ, គ្រូហៅសិស្សឲ្យងើបឈរ ហើយឆ្លើយសំណួរ             សិស្សផ្សេងទៀតកំពុងស្ដាប់អ្នកដែលគ្រូហៅឲ្យឡើងឆ្លើយ             ស្ដាប់គ្រូសួរសំណួរ, លើកដៃ, ងើបឈរ ហើយឆ្លើយ, សិស្សផ្សេងទៀតកំពុងស្ដាប់គាត់ឆ្លើយ             សិស្សកំពុងអង្គុយរង់ចាំ ពេលគ្រូកំពុងរៀបចំអ្វីមួយ             ស្ដាប់គ្រូពន្យល់, មើលគ្រូ             បែងចែកក្រុម,...