អក្សរកាត់របស់ Murayama

អក្សរកាត់របស់ Murayama

លិខិត​ផ្ញើ​ជូន​មិត្ត​នៅ​កម្ពុជា​អំពី​ជម្លោះ​ជាមួយ​ប្រទេស​ជិត​ខាង។

ដើមឡើយខ្ញុំបានសរសេរប្លក់នេះជាភាសាជប៉ុននៅថ្ងៃទី 2 ខែសីហា។ ពេល​នោះ​វា​ត្រូវ​ចំណាយ​ពេល​មួយ​រយៈ​ដើម្បី​បក​ប្រែ​ជា​ភាសា​ខ្មែរ ហើយ​ខ្ញុំ​នឹង​បង្ហោះ​វា​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ​ទី ១១ ខែ​សីហា។ខ្ញុំ​មិន​ប្រាកដ​ថា​តើ​វា​ជា​សារ​សមរម្យ​ទៅ​កាន់​មិត្ត​កម្ពុជា​របស់​ខ្ញុំ​ឬ​អត់? ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​គិត​ថា​វា​ល្អ​ជាង​នៅ​ស្ងៀម ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​សរសេរ​វា​។ ខ្ញុំប្រាកដថានឹងមានការជំទាស់ជាច្រើន។ ខ្ញុំនឹងសប្បាយចិត្តប្រសិនបើអ្នកអានវា។ តើ​អ្នក​បដិសេធ​លទ្ធភាព​ណា​មួយ​ដែល​ជួនកាល​រដ្ឋាភិបាល​លាក់​ការពិត​ក្នុង​ពេល​មាន​ជម្លោះ?  ជម្លោះព្រំដែនកម្ពុជា-ថៃ បានបណ្តាលឲ្យភាគីទាំងសងខាងស្លាប់និងរបួសរាប់សិបនាក់ ហើយបទឈប់បាញ់គ្នាបណ្តោះអាសន្នត្រូវបានឈានដល់យប់ពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រថ្ងៃទី២៩ ខែកក្កដា។ ប្រទេសទាំងពីរមានជនភៀសខ្លួនជាង 100,000 នាក់។ ដូចដែលខ្ញុំបង្ហោះនេះ ថ្ងៃទី 2 ខែសីហា គឺជាថ្ងៃទីប្រាំ ចាប់តាំងពីបទឈប់បាញ់ចូលជាធរមាន។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ព័ត៌មានគួរឲ្យសង្ស័យ(ព័ត៌មានក្លែងក្លាយ) នៅតែផ្សព្វផ្សាយជាព័ត៌មាន និងនៅលើបណ្តាញសង្គម ដោយភាគីទាំងសងខាង រិះគន់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ការបង្ហោះតាមប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយសង្គមមួយចំនួនគឺពោរពេញទៅដោយការបញ្ចេញមតិដ៏រំជួលចិត្តដោយផ្អែកលើព័ត៌មានដែលមិនបានបញ្ជាក់ប្រភពច្បាស់លាស់។ វាគ្រាន់តែជា… ខ្ញុំសង្ឃឹមយ៉ាងស្មោះស្ម័គ្រថាថ្ងៃណាមួយនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ ដែលអ្នកដែលបានភៀសខ្លួនចេញពីផ្ទះដើម្បីគេចពីគ្រោះថ្នាក់ ហើយអ្នកនឹងអាចត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់អ្នកវិញ ហើយប្រកបរបរចិញ្ចឹមជីវិតប្រចាំថ្ងៃឡើងវិញដោយសន្តិភាព។  ក្នុងចំណោមអ្នកស្លាប់ និងរបួស មានទាំងទាហាន និងជនស៊ីវិល។ គ្រួសាររបស់ពួកគេប្រាកដជារងការឈឺចាប់ដូចគ្នា។ ខ្ញុំសូមចូលរួមរំលែកទុក្ខដ៏ក្រៀមក្រំនេះ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ សម្រាប់ខ្ញុំ ការស្លាប់ និងរបួសផ្នែកយោធា និងជនស៊ីវិល ហាក់ដូចជាមានអត្ថន័យខុសគ្នាខ្លាំងណាស់។  អាវុធដែលប្រើប្រាស់ក្នុងជម្លោះនេះរួមមាន កាំភ្លើងយន្ត កាំភ្លើងបាញ់គ្រាប់រ៉ុក្កែត កាំភ្លើងត្បាល់ គ្រាប់រ៉ុក្កែតជាច្រើនគ្រាប់ គ្រាប់បែកដ្រូន និងគ្រាប់ផ្លោងយន្តហោះចម្បាំង...

អក្សរកាត់របស់ Murayama

រឿងពីមុនមួយទៀត៖ អំពីអ្នកគ្រូ កន្និថា  昔話、もうひとつだけ  カニタ先生のこと

  ខ្ញុំបានសរសេរចំនួនបីដងមកហើយនៅក្នុងប្លុករបស់ខ្ញុំអំពីរបៀបដែលខ្ញុំ (Murayama) បានចូលរួមការងារក្នុងវិស័យអប់រំកម្ពុជា។ ខ្ញុំនឹងសរសេររឿងដែលមិនអាចបំភ្លេចបានមួយទៀត។ វាគឺរឿងរបស់កញ្ញា លឹម កន្និថា ដែលជាគ្រូបង្រៀននៅ NIE។   នៅពេលខ្ញុំត្រូវបានគេចាត់តាំងឱ្យទៅធ្វើការនៅ STEPSAM1 ក្នុងឆ្នាំ 2002 កន្និថា គឺជាសិស្សជំនាន់ទី 2 ផ្នែកផែនដីវិទ្យា ក្នុងកម្មវិធីបណ្តុះបណ្តាលគ្រូ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅ NIE នៅចុងឆ្នាំ 2000។ បន្ទាប់ពីបានបញ្ចប់ការសិក្សាពីដេប៉ាតឺម៉ង់ជីវវិទ្យានៅមហាវិទ្យាល័យវិទ្យាសាស្ត្រនៅ RUPP នាងក៏ដូចជាមិត្តរួមថ្នាក់របស់នាងជាច្រើនបានបន្តការសិក្សារយៈពេលមួយឆ្នាំទៀតនៅ NIE ដើម្បីទទួលបានសញ្ញាប័ត្រគ្រូបង្រៀននៅវិទ្យាល័យ។   ផ្នែកផែនដីវិទ្យាជំនាន់ទី២  ត្រូវបានបង្រៀនដោយគ្រូវ័យក្មេងពីរនាក់ (អ្នកគ្រូ មករា និងអ្នកគ្រូ សុទ្ធី) ដែលទើបតែរៀនចប់ជំនាន់ទី១ (មិនមានគ្រូជំនាញឯកទេសផ្នែកផែនដីវិទ្យាទេ ដូចនេះគរុនិស្សិតជំនាន់ទី១ ភាគច្រើនបង្រៀនដោយគ្រូឧទ្ទេសភូមិសាស្ត្រ)។ អ្នកគ្រូទាំងពីរមានឯកទេសជីវវិទ្យានៅ RUPP ដូច្នេះផែនដីវិទ្យា គឺជាមុខវិជ្ជាមួយថ្មីដែលពួកគេបានរៀន នៅពេលចូល NIE (ដូចគ្នាចំពោះកញ្ញា កន្និថា)។   វាមិនងាយស្រួលទេសម្រាប់ពួកគាត់ទាំងពីរនាក់ដែលបានក្លាយជាគ្រូបង្រៀននៅ NIE ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការសិក្សាពី NIE ហើយបង្រៀនមុខវិជ្ជាដែលពួកគាត់បានសិក្សាត្រឹមតែមួយឆ្នាំនោះ។   នៅពេលដែលខ្ញុំបានទៅសង្កេតមើលថ្នាក់រៀនផែនដីវិទ្យា ពួកគេកំពុងសិក្សាប្រធានបទ “ថ្មនានា”នៅក្នុងសៀវភៅសិក្សាថ្នាក់វិទ្យាល័យដែលទើបតែបង្កើតថ្មី។ សៀវភៅសិក្សាមានរូបភាពតូចៗ បង្ហាញពី...

អក្សរកាត់របស់ Murayama

ដំណាលរឿងកាលពីមុន ភាគ ៣៖ ក្នុងឆ្នាំ ២០១៤ ខ្ញុំបានជួបឧបទ្ទវហេតុនៅអាហ្វ្រិក ហើយបានក្លាយជាជនពិការ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅអាចធ្វើអ្វីៗបានច្រើនណាស់។ ខ្ញុំ​អាចឡើង​ជិះយន្តហោះ​ដោយប្រើរទេះ​រុញ។ 昔話パート3:2014年、私はアフリカで事故に遭い、障害を得ました。しかし、今でもできることはたくさんあります。車イスで飛行機に乗ることもできますよ。

  នៅពេលដែលគម្រោង STEPSAM2 ត្រូវបានអនុវត្ត សាលាគរុកោសល្យ (TTCs) ជាច្រើននៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាត្រូវបានបំពាក់ឲ្យមានបន្ទប់ពិសោធន៍វិទ្យាសាស្ត្រ រួមទាំងឧបករណ៍ពិសោធន៍ងាយៗ ផងដែរ។ ភាគច្រើន ជំនួយនេះបាន មកពី ADB (ធនាគារអភិវឌ្ឍន៍អាស៊ី) ឬ JICA ។   ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គ្រូបង្រៀនវិទ្យាសាស្ត្រជាច្រើននៅ TTCs មានបទពិសោធន៍តិចតួចទាក់ទងនឹងពិសោធន៍វិទ្យាសាស្ត្រ។ នោះជាមូលហេតុដែល STEPSAM2 បានរៀបចំវគ្គបណ្តុះបណ្តាលគ្រូជាច្រើន ដែលធ្វើឱ្យពួកគាត់អាចទទួលបាននូវបទពិសោធន៍ក្នុងការបង្កើតមេរៀនដោយមានពិសោធន៍វិទ្យាសាស្ត្រ។ នៅពេលនោះ មានអ្នកស្ម័គ្រចិត្ត JICA និង CIESF បានទៅធ្វើការនៅសាលាគរុកោសល្យ (TTCs) ជាច្រើន ។ អ្នកស្ម័គ្រចិត្តទាំងនេះក៏បានចូលរួមក្នុងវគ្គបណ្តុះបណ្តាល STEPSAM2 ជាមួយគ្រូ TTC ផងដែរ។ វាក៏មានប្រយោជន៍ផងដែរសម្រាប់អ្នកស្ម័គ្រចិត្តជប៉ុន និងក្រុមការងារដៃគូ (counterpart) របស់ពួកគាត់នៅ TTCs ។   ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សាលារដ្ឋជាច្រើនមិនមានបន្ទប់ពិសោធន៍វិទ្យាសាស្ត្រ ឬឧបករណ៍ ពិសោធន៍ឡើយ (ស្ថានភាពនេះមិនទាន់មានភាពប្រសើរឡើយ សូម្បីតែឥឡូវនេះ តើមែនទេ?)។ ទោះបីជាគ្រូៗថ្មីធ្លាប់មានបទពិសោធន៍ធ្វើមេរៀនពិសោធន៍វិទ្យាសាស្ត្រនៅ TTCs ក៏ដោយ វានៅតែពិបាកក្នុងការបង្រៀនពិសោធន៍វិទ្យាសាស្ត្រនៅក្នុងថ្នាក់រៀនជាក់ស្តែង។...

អក្សរកាត់របស់ Murayama

ដំណាលរឿងកាលពីមុន ភាគ ២: ខ្ញុំបានទៅលេងស្ទើរតែគ្រប់ខេត្តទាំងអស់ក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។       昔話しその2 カンボジア中、ほとんどの県に行きましたよ。

  ក្រុមការងារដៃគូ(counterparts)គម្រោង STEPSAM1 (2000-2005) គឺជាគ្រូបង្រៀនវិទ្យាសាស្ត្រ និងគណិតវិទ្យានៅ NIE (ពីមុនហៅថា FOP) ។ នៅខែកក្កដា ឆ្នាំ 2002 នៅពេលដែលខ្ញុំបានចូលរួមក្នុងគម្រោង អគារថ្មីមួយដែលមានឈ្មោះថា អគារវិទ្យាសាស្ត្រ និងគណិតវិទ្យា ត្រូវបានសាងសង់រួចរាល់នៅក្នុងបរិវេណសាលា FOP ។ អគារវិទ្យាសាស្ត្រ និងគណិតវិទ្យាមានបន្ទប់សិក្សាថ្នាក់ឯកទេសរូបវិទ្យា គីមីវិទ្យា ជីវវិទ្យា និងគណិតវិទ្យា ព្រមទាំងមានបំពាក់សម្ភារៈមន្ទីរពិសោធន៍សម្រាប់មុខវិជ្ជាវិទ្យាសាស្ត្រផងដែរ។   អគារនេះបែរមុខទៅមហាវិថីព្រះសីហនុ ហើយស្ថិតនៅ NIE ដដែល ទោះជាមានអាយុកាលជាង ២០ ឆ្នាំក៏ដោយ។ កាលពីឆ្នាំមុន វាត្រូវបានធ្វើការជួសជុលជាច្រើន។   នៅក្នុង STEPSAM1 ខ្ញុំគឺជាអ្នកជំនាញការផ្នែកជីវវិទ្យា។ គម្រោងនេះបានអនុវត្តកម្មវិធីផ្សេងៗសម្រាប់គ្រូ NIE ។ កម្មវិធីមួយក្នុងចំណោមកម្មវិធីដែលខ្ញុំចងចាំបំផុតសម្រាប់ខ្ញុំគឺកម្មវិធីបណ្តុះបណ្តាលកសិកម្ម នៅក្រសួងកសិកម្ម នៅជាយក្រុងភ្នំពេញ។ រៀងរាល់ថ្ងៃពុធ យើងជិះឡានMini-bus មួយ ពីព្រលឹមទៅកាន់កសិដ្ឋាន ហើយដាំប៉េងប៉ោះ និងសណ្តែកហោឡាំងតាវ (snow peas)។ គ្រូជីវវិទ្យាបានទទួលបទពិសោធន៍សិក្សាជាក់ស្តែងតាមរយៈការសង្កេតមើលការលូតលាស់របស់រុក្ខជាតិ និងសត្វល្អិត។   បន្ទាប់ពីវគ្គបណ្តុះបណ្តាលនេះ លោកគ្រូអ្នកគ្រូជីវវិទ្យាបានបង្កើតសួនបណ្តុះបណ្តាលជីវវិទ្យាតូចមួយដែលមានទំហំប្រហែល...

អក្សរកាត់របស់ Murayama

នៅឆ្នាំ១៩៩៦ ក្នុងសន្និសិទ្ធប្រជុំនៅទីស្ដីការក្រសួងអប់រំយុវជន និងកីឡា ខ្ញុំគឺជាអ្នកដែលធ្វើឲ្យមានហេតុការណ៍ផ្ទុះឧស្ម័នអ៊ីដ្រូសែន! 1996年、教育省の会議室で水素ガスの小爆発を引き起こしたのは私です。

            ជាការណែនាំខ្លួន ខ្ញុំសូមចែករំលែករឿងមួយ ដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងអតីតកាល។             នៅក្នុងខែមេសា ១៩៨០ ខ្ញុំបានកំពុងរស់នៅក្នុងទីក្រុងតូក្យូ និងជាសិស្សវិទ្យាល័យថ្នាក់ទី១០។ សាលាវិទ្យាល័យនៅប្រទេសជប៉ុន មានរយៈពេលបីឆ្នាំ។ ខ្ញុំបានរៀនចប់ទទួលសញ្ញាប័ត្រថ្នាក់ទី១២ នៅក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំក្រោយ នៅឆ្នាំ ១៩៨៣។             ក្នុងអំឡុងពេលដែលខ្ញុំជាសិស្សវិទ្យាល័យ មានការជជែកវែកញែកគ្នាយ៉ាងក្ដៅគគុកនៅក្នុងប្រទេសជប៉ុនស្ដីអំពីថាតើ វាជាការពិតដែរឬទេ ដែលថាមានមនុស្សជាច្រើនបានស្លាប់នៅក្នុងរបបខ្មែរក្រហមនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ អ្នកនយោបាយ និងវាគ្មិនមួយចំនួនបានអះអាងថា វាមិនមែនជាការពិតទេដែលថាមានមនុស្សជាច្រើនបានស្លាប់នៅក្នុងរបបខ្មែរក្រហម។ វាគ្រាន់តែជាការឃោសនានយោបាយតែប៉ុណ្ណោះ។             ក្នុងចំណោមសៀវភៅដែលខ្ញុំបានអាន មានសៀវភៅមួយដែលបានសរសេរដោយអ្នកថតរូបម្នាក់ ដែលបានចូលមកក្នុងប្រទេសកម្ពុជាភ្លាមៗ បន្ទាប់ពីរបបខ្មែរក្រហមបានដួលរលំ ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៩។ គាត់បានធ្វើទស្សនកិច្ចតាមកន្លែងវាលពិឃាតមួយចំនួននៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ នៅក្នុងសៀវភៅនោះ គាត់បានសរសេរថា “វាជាការពិតដែលថាមានមនុស្សជាច្រើនបានស្លាប់”។ ហើយគាត់បានរិះគន់អ្នកទាំងឡាយណាដែលបានបដិសេធចំពោះហេតុការណ៍ថា “ពួកគេកំពុងនិយាយទៅតាមការស្រមើស្រមៃរបស់ពួកគេ ដោយមិនបានឃើញហេតុការណ៍ពិតប្រាកដ”។ គាត់ក៏បានសរសេរផងដែរថា “ប្រសិនបើការសម្លាប់រង្គាលជាការប្រឌិដ្ឋ ខ្ញុំនឹងលាឈប់ពីការងារជាអ្នកថតរូប(មានន័យថា គាត់មានទំនុកចិត្តនៅក្នុងរបាយការណ៍របស់គាត់)”។             ការអានសៀវភៅនោះ គឺជាពេលដែលខ្ញុំមានទំនាក់ទំនងលើកដំបូងគេបំផុតជាមួយប្រទេសកម្ពុជា។ មុនពេលអានសៀវភៅនោះ ខ្ញុំគ្មានដឹងអ្វីសោះទាក់ទងនឹងប្រទេសកម្ពុជា។             ចាប់តាំងពីពេលនោះ ការសម្លាប់រង្គាលនៅក្នុងរបបខ្មែរក្រហមត្រូវបានគេបញ្ជាក់ថាជាហេតុការណ៍ប្រវត្តិសាស្រ្ត។ អ្វីដែលអ្នកថតរូបបានសរសេរ ដោយផ្អែកទៅលើរបាយការណ៍ជាក់ស្ដែងនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា គឺជាការពិត។             ខ្ញុំក៏មានការចងចាំយ៉ាងច្បាស់នូវអត្ថបទមួយដែលសរសេរដោយអ្នកកាសែតជនជាិតជប៉ុនមួយរូប...