លិខិតផ្ញើជូនមិត្តនៅកម្ពុជាអំពីជម្លោះជាមួយប្រទេសជិតខាង។
ដើមឡើយខ្ញុំបានសរសេរប្លក់នេះជាភាសាជប៉ុននៅថ្ងៃទី 2 ខែសីហា។ ពេលនោះវាត្រូវចំណាយពេលមួយរយៈដើម្បីបកប្រែជាភាសាខ្មែរ ហើយខ្ញុំនឹងបង្ហោះវានៅថ្ងៃនេះទី ១១ ខែសីហា។ខ្ញុំមិនប្រាកដថាតើវាជាសារសមរម្យទៅកាន់មិត្តកម្ពុជារបស់ខ្ញុំឬអត់? ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថាវាល្អជាងនៅស្ងៀម ដូច្នេះខ្ញុំសរសេរវា។ ខ្ញុំប្រាកដថានឹងមានការជំទាស់ជាច្រើន។ ខ្ញុំនឹងសប្បាយចិត្តប្រសិនបើអ្នកអានវា។ តើអ្នកបដិសេធលទ្ធភាពណាមួយដែលជួនកាលរដ្ឋាភិបាលលាក់ការពិតក្នុងពេលមានជម្លោះ? ជម្លោះព្រំដែនកម្ពុជា-ថៃ បានបណ្តាលឲ្យភាគីទាំងសងខាងស្លាប់និងរបួសរាប់សិបនាក់ ហើយបទឈប់បាញ់គ្នាបណ្តោះអាសន្នត្រូវបានឈានដល់យប់ពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រថ្ងៃទី២៩ ខែកក្កដា។ ប្រទេសទាំងពីរមានជនភៀសខ្លួនជាង 100,000 នាក់។ ដូចដែលខ្ញុំបង្ហោះនេះ ថ្ងៃទី 2 ខែសីហា គឺជាថ្ងៃទីប្រាំ ចាប់តាំងពីបទឈប់បាញ់ចូលជាធរមាន។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ព័ត៌មានគួរឲ្យសង្ស័យ(ព័ត៌មានក្លែងក្លាយ) នៅតែផ្សព្វផ្សាយជាព័ត៌មាន និងនៅលើបណ្តាញសង្គម ដោយភាគីទាំងសងខាង រិះគន់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ការបង្ហោះតាមប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយសង្គមមួយចំនួនគឺពោរពេញទៅដោយការបញ្ចេញមតិដ៏រំជួលចិត្តដោយផ្អែកលើព័ត៌មានដែលមិនបានបញ្ជាក់ប្រភពច្បាស់លាស់។ វាគ្រាន់តែជា… ខ្ញុំសង្ឃឹមយ៉ាងស្មោះស្ម័គ្រថាថ្ងៃណាមួយនឹងមកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ ដែលអ្នកដែលបានភៀសខ្លួនចេញពីផ្ទះដើម្បីគេចពីគ្រោះថ្នាក់ ហើយអ្នកនឹងអាចត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់អ្នកវិញ ហើយប្រកបរបរចិញ្ចឹមជីវិតប្រចាំថ្ងៃឡើងវិញដោយសន្តិភាព។ ក្នុងចំណោមអ្នកស្លាប់ និងរបួស មានទាំងទាហាន និងជនស៊ីវិល។ គ្រួសាររបស់ពួកគេប្រាកដជារងការឈឺចាប់ដូចគ្នា។ ខ្ញុំសូមចូលរួមរំលែកទុក្ខដ៏ក្រៀមក្រំនេះ។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ សម្រាប់ខ្ញុំ ការស្លាប់ និងរបួសផ្នែកយោធា និងជនស៊ីវិល ហាក់ដូចជាមានអត្ថន័យខុសគ្នាខ្លាំងណាស់។ អាវុធដែលប្រើប្រាស់ក្នុងជម្លោះនេះរួមមាន កាំភ្លើងយន្ត កាំភ្លើងបាញ់គ្រាប់រ៉ុក្កែត កាំភ្លើងត្បាល់ គ្រាប់រ៉ុក្កែតជាច្រើនគ្រាប់ គ្រាប់បែកដ្រូន និងគ្រាប់ផ្លោងយន្តហោះចម្បាំង...







