KICC article on JICA. Cambodia Office page. អត្ថបទទាក់ទង KICC នៅលើចៃកាហ្វេសប៊ុក។　 https://www.facebook.com/share/p/1BNoxq4xfU/ KICCプロジェクトについてJICAカンボジア事務所がFacebookで紹介してくれました。

　　កម្មវិធីបិទបញ្ចប់គម្រោង KICC បានប្រារព្ធឡើងនៅថ្ងៃទី២៤ ខែធ្នូ នៅសាលាគរុកោសល្យ កំពង់ធំ។ 　　លោក ប៉េងឡុង ជាអគ្គនាយករង និងជាប្រធាននាយកដ្ឋានបណ្ដុះបណ្ដាល ដែលបានចូលរួមកិច្ចប្រជុំ បានលើកមតិសរសើរដល់សមាជិកជប៉ុននិងកម្ពុជារបស់គម្រោង KICC ចំពោះកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែង និងព្យាយាមដោះស្រាយបញ្ហាប្រឈមនានា។ លោកក៏បានថ្លែងអំណរគុណដល់លោកស្រី ម៉ាណូ ដែលអញ្ជើញមកពីការិយាល័យ JICA ប្រចាំប្រទេសកម្ពុជា សម្រាប់ការគាំទ្ររបស់ JICA ដល់វិស័យអភិវឌ្ឍន៍គ្រូបង្រៀន។ 　　នៅក្នុងសុន្ទរកថារបស់លោក លោក ប៉េងឡុង បានលើកឡើងពីសារៈសំខាន់នៃការពង្រីក IBL សម្រាប់គ្រប់មុខវិជ្ជា ដោយមិនគិតតែទៅលើមុខវិជ្ជាវិទ្យាសាស្ត្រ, ហើយបានប្រកាសថា MoEYS នឹងពិចារណាលើការទទួលស្គាល់ជាផ្លូវការនូវសៀវភៅណែនាំ IBLកំពង់ធំ (ឈ្មោះបណ្តោះអាសន្ន មិនទាន់កំណត់ជាផ្លូវការ) ដែលបង្កើតដោយគម្រោង សម្រាប់ជាឯកសារគ្រូបង្រៀននាពេលអនាគត។ 　　សៀវភៅណែនាំ IBLកំពង់ធំ បច្ចុប្បន្នកំពុងត្រូវបានរៀបចំឡើងក្រោមការដឹកនាំរបស់សាស្រ្តាចារ្យ Okamoto ហើយត្រូវការពេលវេលាបន្ថែមទៀតសម្រាប់ការបកប្រែ។ ខ្ញុំ (Murayama) ជឿថាសៀវភៅណែនាំនឹងត្រូវបានដាក់ជូនលោក Penlong/TED នៅដើមឆ្នាំ 2025។ 　　បន្ទាប់ចប់ពីកម្មវិធីរួច លោកគ្រូ សៅ ឡាវៃ បង្រៀននៅសាលាគរុកោសល្យកំពង់ធំ បានរៀបចំ...

                     នៅក្នុងប្រទេសជប៉ុន ពេលគេប្រើពាក្យ “ក្រោយសង្រ្គាម (Post-War)” នោះមានន័យថា “ក្រោយឆ្នាំ ១៩៤៥” ជាឆ្នាំដែលខេត្តហ៊ីរ៉ូស៊ីម៉ា និងណាហ្កាសាគី ត្រូវបានវាយប្រហារដោយគ្រាប់បែកប៉ារ៉ាម៉ាន់ណូ(atomic bombs) របស់សហរដ្ឋអាមេរិក។ ១៩៤៥ គឺជាឆ្នាំដែលសង្រ្គាមត្រូវបានបញ្ចប់ ដែលមានរយៈពេលអស់៨ឆ្នាំ ក្រោយសង្រ្គាមដ៏វឹកវរជាមួយប្រទេសចិនដែលបានចាប់ផ្ដើមនៅឆ្នាំ ១៩៣៧។ យោធាជប៉ុនបានសម្លាប់មនុស្សប្រហែល ២០លាននាក់នៅអាស៊ី។ ហើយប្រជាជនជប៉ុនរាប់លាននាក់ក៏បានបាត់បង់ជីវិតផងដែរ។             　　　នៅឆ្នាំ១៩៩០, ៤៥ឆ្នាំបន្ទាប់ពីសង្រ្គាម, ជប៉ុនមានការអភិវឌ្ឍន៍ផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចយ៉ាងខ្លាំងក្លា ហើយឥទ្ធិពលរបស់សង្រ្គាមនៅក្នុងការអប់រំនៅតាមសាលាក៏លែងត្រូវបានគេមើលឃើញទៀតដែរ។           　　　  នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា “ក្រោយសង្រ្គាម” គឺសំដៅទៅលើ “ក្រោយសម័យប៉ុលពត” ដែលបានបញ្ចប់នៅក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៩ (អាចមានអត្ថន័យផ្សេងទៀតនៃពាក្យ “ក្រោយសង្រ្គាម” គឺក្រោយពីបញ្ចប់សង្រ្គាមស៊ីវិលក្នុងឆ្នាំ ១៩៩៨)។           　　　  ក្នុងឆ្នាំ ២០២៤ នេះ គឺមានរយៈពេល ៤៥ឆ្នាំ បន្ទាប់ពីសង្រ្គាម។ សម្រាប់ខ្ញុំ វាហាក់បីដូចជាមានន័យថា ទោះបីជាអស់រយៈពេល ៤៥ឆ្នាំក៏ដោយ ក៏ឥទ្ធិពលជំនាន់ប៉ុលពត នៅតែមានវត្តមាននៅក្នុងការអប់រំនៅតាមសាលា។ នេះគឺជាអ្វីដែលធ្វើឲ្យមានលក្ខណៈខុសគ្នារវាងរយៈពេល៤៥ឆ្នាំបន្ទាប់ពីសង្រ្គាមនៅក្នុងប្រទេសជប៉ុន។ 　　　　　　វាគឺជាជំនឿរបស់គ្រូៗចំពោះទស្សនវិជ្ជាអប់រំថា “គ្រូៗត្រូវតែបង្រៀនទៅតាមខ្លឹមសារនៅក្នុងសៀវភៅសិក្សាតែប៉ុណ្ណោះ”។ ទស្សនវិជ្ជានេះបានដក់ជាប់យ៉ាងរឹងមាំអស់រយៈពេលចំនួន ៤៥ឆ្នាំចុងក្រោយ...

　　　　នេះគឺព្រឹត្តិការណ៍នៅខែក្រោយ៖ ពីថ្ងៃទី១៥ ដល់ ទី២៦ ខែតុលា មានគ្រូឧទ្ទេស/គ្រូបង្រៀន ចំនួន ១២រូប មកពីសាលាគរុកោសល្យកំពង់ធំ និងសាលាបឋមសិក្សាអនុវត្ត នឹងចូលរួមវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលនៅកូបិ ដែលជាវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលលើកទីបី នៅក្នុងប្រទេសជប៉ុន សម្រាប់គម្រោង KICC ។ ហើយវាក៏ជាវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលចុងក្រោយនៅក្នុងប្រទេសជប៉ុន សម្រាប់គម្រោង KICC ។             ខ្ញុំ (ម៉ូរ៉ាយ៉ាម៉ា) មានអនុស្សាវរីយ៍តូចមួយកាលពី២ឆ្នាំមុន។ ខ្ញុំបានជម្រាបទៅគ្រូឧទ្ទេសខ្លះដែលមិនត្រូវបានជ្រើសរើសឲ្យចូលរួមនៅក្នុងវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលលើកទីមួយនៅក្នុងប្រទេសជប៉ុនថា “ខ្ញុំគិតថាវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលលើកទី២ និងលើកទី៣នឹងល្អជាងវគ្គលើកទី១។ ដូចនេះ សូមកុំខូចចិត្ត ហើយរង់ចាំឱកាសនាពេលអនាគត”។             ខ្ញុំត្រូវតែសូមទោសចំពោះសមាជិកដែលបានចូលរួមតែវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលលើកទី១។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ជាក់ស្ដែង វគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលលើកទី២ ដែលបានរៀបចំកាលពីឆ្នាំមុន មានលក្ខណៈល្អប្រសើរជាងវគ្គលើកទី១។ ហើយក៏ប្រហែលជាវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលលើកទី៣នឹងអាចមានលក្ខណៈល្អប្រសើរជាងវគ្គទី២។             ហេតុផលចំពោះចំណុចនេះ គឺវាទាក់ទងទៅនឹងការសង្កេតមេរៀននៅតាមសាលាបឋមសិក្សា។             នៅក្នុងវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលលើកទី១ គម្រោង KICC គឺស្ថិតនៅក្នុងដំណាក់កាលស្វែងរកមេរៀនណាដែលល្អជាងគេបំផុតសម្រាប់គ្រូៗកម្ពុជាធ្វើការសង្កេតមេរៀន។ ដោយត្រួតពិនិត្យឡើងវិញនូវអ្វីដែលបានធ្វើ យើងធ្វើការឆ្លុះបញ្ចាំងទៅលើការទស្សនកិច្ចមួយចំនួន គឺវាមិនសូវមានប្រសិទ្ធិភាពខ្លាំង។              ការរៀបចំសង្កេតថ្នាក់រៀន មិនមែនជារឿងដែល KICC អាចធ្វើបានតែម្នាក់ឯងនោះទេ។ វាត្រូវការការសហការចាំបាច់ពីក្រុមប្រឹក្សាភិបាលផ្នែកអប់រំរបស់ទីក្រុងកូបិ។...

            នៅសាលាគរុកោសល្យកំពង់ធំ មានគរុសិស្សថ្មីចំនួន ៥៨នាក់ (ស្រី ៣៨នាក់) បានចាប់ផ្ដើមទទួលវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាល។ គរុសិស្សចំនួន ៤១នាក់ (ស្រី ២៨នាក់) កំពុងស្នាក់នៅក្នុងអន្ដេវាសិកដ្ឋានសាលាគរុកោសល្យ។ ពួកគាត់ស្ថិតក្នុងវ័យប្រហែល២០ឆ្នាំ ដែលជាវ័យពោរពេញទៅដោយថាមពលខ្លាំងក្លា។ ខ្ញុំស្រមៃឃើញថា បុគ្គលិក/គ្រូឧទ្ទេសដែលទទួលបន្ទុកគ្រប់គ្រងអន្តេវាសិកដ្ឋានត្រូវតែមានភាពទទួលខុសត្រូវខ្ពស់ និងការលំបាក។             សម្រាប់ទិន្នន័យស្ថិតិជាមធ្យម ចំនួនកុមារស្ថិតក្នុងវ័យកម្រិតបឋមសិក្សាកំពុងមានការថយចុះ។ នៅតាមតំបន់ទីប្រជុំជន មិនមានការខ្វះខាតគ្រូទេ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំឮថា នៅតាមតំបន់ដាច់ស្រយាលជាច្រើន នៅតែមានបញ្ហាខ្វះគ្រូដែលទទួលបានការបណ្ដុះបណ្ដាលគ្រប់គ្រាន់។ ដូចនេះហើយ ភារកិច្ចក្នុងការផ្គត់ផ្គង់គ្រូថ្មីៗនៅក្នុងសង្គមគឺតែងតែមានសារៈសំខាន់។             ខ្ញុំសង្ឃឹមថា គរុសិស្សទាំង៥៨រូបនឹងបញ្ចប់ការសិក្សានៅ២ឆ្នាំក្រោយ ហើយនឹងក្លាយជាគ្រូបង្រៀនដ៏ល្អ។             មិនថាតែនៅសាលាគរុកោសល្យកំពង់ធំប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែសូម្បីតែនៅតាមសាលាPTTC/RTTC/​TEC ទូទាំងប្រទេសទាំងមូល សូមបណ្ដុះបណ្ដាលគរុសិស្សថ្មីឲ្យក្លាយជាគ្រូបង្រៀនដ៏ល្អ។             និយាយអញ្ចឹង លោកគ្រូម៉ាសាបានរៀបរាប់ប្រាប់ខ្ញុំនូវមតិយោបល់ដូចខាងក្រោមស្ដីអំពីលទ្ធផលនៃគម្រោង KICC។ ខ្ញុំសូមបង្ហាញខ្លះៗ (តែមួយចំនួនប៉ុណ្ណោះ ព្រោះវាវែងពេក បើយកមកសរសេរទាំងអស់)។ ជាចៃដន្យ មុនគម្រោង KICC (២០២២ – ២០២៤) លោកគ្រូម៉ាសាបានធ្វើការនៅសាលាគរុកោសល្យកំពង់ធំជិតពីរឆ្នាំ ក្នុងនាមជាអ្នកប្រឹក្សាផ្នែកវិទ្យាសាស្រ្តគណិតវិទ្យា របស់គម្រោងស៊ីសេហ្វ (CISEF)...