កាលពីខែមុន នៅថ្ងៃទី 28 ខែកក្កដា មានរញ្ជួយដីដ៏ធំមួយដែលមានកម្រិត 7.1 រ៉ិចទ័របានវាយប្រហារខេត្ត Kumamoto ក្នុងតំបន់ Kyushu របស់ប្រទេសជប៉ុន។ ការរញ្ជួយដីកម្រិត 7 ត្រូវបានកត់ត្រានៅក្នុងខេត្ត Kumamoto។
តាមទស្សនៈរបស់ប្រទេសជប៉ុន ដែលជាប្រទេសងាយនឹងរងគ្រោះថ្នាក់ធម្មជាតិដូចជាការរញ្ជួយដី និងខ្បល់ព្យុះទីហ្វុង ប្រទេសកម្ពុជាហាក់ដូចជាជួបប្រទះនឹងគ្រោះធម្មជាតិធំៗតិចតួចណាស់។ ការរញ្ជួយដីមិនកើតឡើងនៅទីនេះទេ ហើយខ្យល់ព្យុះទីហ្វុងក៏មិនវាយប្រហារដោយផ្ទាល់នៅទីនេះដែរ។ ក្នុងអំឡុងពេលព្យុះ អ្នកពិតជាជួបប្រទះនឹងខ្យល់បក់ខ្លាំង ផ្គររន្ទះ និងទឹកជំនន់ពីភ្លៀង អ្នកមិនឃើញគ្រោះមហន្តរាយធំៗដែលកើតឡើងនៅប្រទេសជប៉ុនទេ។
លើកនេះ ខ្ញុំចង់សរសេរអំពីរញ្ជួយដី។
ប្រហែលមួយឆ្នាំកន្លះមុន ក្នុងខែមីនា ឆ្នាំ 2025 ការរញ្ជួយដីដ៏ធំមួយដែលមានកម្រិត 7.7 រ៉ិចទ័របានវាយប្រហារភាគកណ្តាលប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ា។ សូម្បីតែនៅភ្នំពេញ មនុស្សនៅក្នុងអគារខ្ពស់ៗមួយចំនួនមានអារម្មណ៍ថាមានការរញ្ជួយដី ហើយមនុស្សជាច្រើនបានរត់ចេញទៅខាងក្រៅអគារ។ ការរញ្ជួយដីនៅទីក្រុងភ្នំពេញមានកម្រិតតិចតួចណាស់ ប្រហែលកម្រិតអាំងតង់ស៊ីតេ 1 ឬ កម្រិតអាំងតង់ស៊ីតេអតិបរមា 2។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សម្រាប់ប្រជាជនកម្ពុជាដែលមិនធ្លាប់ជួបប្រទះនឹងការរញ្ជួយដីពីមុនមក វាគឺជាព្រឹត្តិការណ៍ដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចមួយ។
ខ្ញុំកើតនៅទីក្រុងតូក្យូក្នុងឆ្នាំ 1964 ហើយបានចំណាយពេលមួយភាគបួននៃសតវត្សរ៍នៅទីនោះរហូតដល់អាយុ 20 ឆ្នាំ។ ពេលរស់នៅក្នុងទីក្រុងតូក្យូ ការរញ្ជួយដីកើតឡើងស្ទើរតែរៀងរាល់ឆ្នាំ។ ការរញ្ជួយដីដែលមានអាំងតង់ស៊ីតេរញ្ជួយដី 2 ឬ 3 គឺជាព្រឹត្តិការណ៍ដែលកើតឡើងញឹកញាប់បំផុត។ ខ្ញុំក៏បានជួបប្រទះនឹងការរញ្ជួយដីមួយចំនួនដែលមានអាំងតង់ស៊ីតេរញ្ជួយដី 4 ផងដែរ។ ចំពោះការរញ្ជួយដីដែលមានអាំងតង់ស៊ីតេរញ្ជួយ 5 ឬខ្ពស់ជាងនេះ ខ្ញុំមិនចាំថាខ្ញុំធ្លាប់ជួបប្រទះវាដោយផ្ទាល់ខ្លួនឯងទេ។
រឿងនេះបានកើតឡើងប្រហែល 100 ឆ្នាំមុន។ នៅថ្ងៃទី 1 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 1923 ការរញ្ជួយដីដ៏ធំមួយបានកើតឡើង ដែលមានចំណុចកណ្តាលនៅក្នុងខេត្ត Kanagawa ដែលនៅជាប់នឹងទីក្រុងតូក្យូ។ វាមានកម្លាំង ៧.៩ រ៉ិចទ័រ ហើយការរញ្ជួយដីនៅទីក្រុងតូក្យូបានឈានដល់ប្រហែល ៦ រ៉ិចទ័រ។ ការរញ្ជួយដីនេះបានបណ្តាលឱ្យផ្ទះជាច្រើនដួលរលំ បង្កឱ្យមានអគ្គីភ័យជាច្រើន និងបណ្តាលឱ្យមានមនុស្សស្លាប់ជាង ១០០,០០០ នាក់។
ក្រឡេកមើលទៅអតីតកាលរាប់រយឆ្នាំកន្លងមកនេះ គេដឹងថាការរញ្ជួយដីធំៗដែលមានមាត្រដ្ឋានដូចគ្នាកើតឡើងម្តងហើយម្តងទៀតនៅក្នុងតំបន់តូក្យូយ៉ាងតិចណាស់ជារៀងរាល់ ១០០ឆ្នាំម្ដង ទៅ ១៥០ ឆ្នាំម្ដងដែរ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត លទ្ធភាពនៃការរញ្ជួយដីធំៗបន្ទាប់ ដែលនឹងវាយប្រហារទីក្រុងតូក្យូកំពុងកើនឡើងគួរឱ្យកត់សម្គាល់។ សម្រាប់ហេតុផលនេះ ចាប់តាំងពីសាលាបឋមសិក្សារហូតដល់វិទ្យាល័យនៅទីក្រុងតូក្យូធ្វើការហាត់សមគ្រោះមហន្តរាយយ៉ាងហោចណាស់ម្តងក្នុងមួយឆ្នាំ ដើម្បីអនុវត្តពីរបៀបជម្លៀសខ្លួនក្នុងករណីមានរញ្ជួយដី។
ក្នុងអំឡុងពេលកំពុងរៀន ស្រាប់តែមានការប្រកាសទូទាំងសាលាភ្លាមៗ តាមមេក្រូ ថា “មានរញ្ជួយដីកើតឡើង។ ឥឡូវនេះ!” ពេលឮការប្រកាសនេះ សិស្សទាំងអស់លាក់ខ្លួននៅក្រោមតុរបស់ពួកគេ។ ដោយឱនក្បាលរបស់ពួកគេនៅក្រោមតុ ក្នុងគោលបំណងកាត់បន្ថយរបួសឱ្យបានច្រើនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ក្នុងករណីដែលមានកញ្ចក់បែក ឬក្នុងករណីអាក្រក់បំផុត ថ្នាក់រៀនដួលរលំ។
បន្ទាប់មក សិស្សានុសិស្សចាកចេញពីថ្នាក់រៀន ហើយចេញទៅទីធ្លាសាលា។ បន្ទាប់មក មានការពិនិត្យបញ្ជីឈ្មោះ ដើម្បីបញ្ជាក់ពីសុវត្ថិភាពរបស់សិស្សទាំងអស់។ ជាចុងក្រោយ សិស្សានុសិស្សបង្កើតជាក្រុមតូចៗ ហើយត្រឡប់ទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួនវិញ ដោយបញ្ចប់ការហ្វឹកហាត់ជម្លៀសខ្លួនពីការរញ្ជួយដី។
ដូច្នេះ អ្នកណាក៏ដោយឲ្យតែរស់នៅក្នុងប្រទេសជប៉ុននឹងជួបប្រទះនឹងការរញ្ជួយដីក្នុងកម្រិតណាមួយ ហើយវាមានសារៈសំខាន់ណាស់ក្នុងការត្រៀមខ្លួនជាប្រចាំថ្ងៃសម្រាប់ពួកគេ ។ លើសពីនេះ ប្រសិនបើអ្នករស់នៅក្នុងប្រទេសជប៉ុន អ្នកប្រហែលជាជួបប្រទះនឹងការរញ្ជួយដីដ៏ធំមួយ។ ខ្ញុំប្រមាណថា ប្រហែលជាមានជនជាតិកម្ពុជាមួយចំនួនដែលរស់នៅក្នុងប្រទេសជប៉ុនបានជួបប្រទះដោយផ្ទាល់នូវការរញ្ជួយដីដ៏ធំនាពេលថ្មីៗនេះនៅ Kumamoto។
ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏យូរអង្វែងរបស់មនុស្សជាតិ ទើបតែនាពេលថ្មីៗនេះទេ ដែលយើងបានយល់ពីយន្តការនៅពីក្រោយការរញ្ជួយដី។ ក្នុងរយៈពេល 100 ឆ្នាំកន្លងមកនេះ ការយល់ដឹងផ្នែកវិទ្យាសាស្ត្ររបស់យើងអំពីរញ្ជួយដីបានកាន់តែស៊ីជម្រៅគួរឱ្យកត់សម្គាល់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងនៅតែមិនអាចទស្សន៍ទាយបានត្រឹមត្រូវថាពេលណា ឬកន្លែងណាដែលការរញ្ជួយដីនឹងកើតឡើងនោះឡើយ។ ការរស់នៅក្នុងប្រទេសជប៉ុនមានន័យថា ជាការរស់នៅជាប់លាប់ជាមួយនឹងហានិភ័យនៃការរញ្ជួយដី។
ជាទូទៅ មានការរញ្ជួយដីពីរប្រភេទដែលគេស្គាល់។ ប្រភេទទីមួយគឺបណ្តាលមកពីចលនារបស់បន្ទះតិចតូនិច (tectonic plates)នៅក្រោមដី។ រញ្ជួយដីដែលបង្កឲ្យមានរញ្ជួយដីដ៏ធំនៅភាគខាងកើតប្រទេសជប៉ុនក្នុងឆ្នាំ ២០១១ ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាបង្កឲ្យមានការខូចខាតយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដោយសាររលកយក្សស៊ូណាមិ ត្រូវបានបង្កឡើងដោយចលនាបន្ទះ (plate movement)។ រញ្ជួយដីប្រភេទនេះអាចក្លាយជារញ្ជួយដីធំៗដែលមានទំហំចាប់ពី ៨ ទៅ ៩ រ៉ិចទ័រ ដែលបង្កផលប៉ះពាល់ដល់តំបន់យ៉ាងធំ។
ប្រភេទមួយទៀតគឺបណ្តាលមកពីការរអិលនៃស្នាមប្រេះសកម្ម(active faults)ដែលមានទីតាំងរាក់ៗនៅក្រោមដី។ ខណៈពេលដែលរញ្ជួយដីទាំងនេះជាធម្មតាមានទំហំប្រហែល ៧ រ៉ិចទ័រ ពីព្រោះវាកើតឡើងនៅជិតផ្ទៃផែនដីខ្លាំង វាបង្កឲ្យមានការខូចខាតយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរនៅក្នុងតំបន់ជិតចំណុចផ្ចិតនៃកន្លែងដែលកកើត។ រញ្ជួយដីដ៏ធំនៅកូបិឆ្នាំ ១៩៩៥ និងរញ្ជួយដីគូម៉ាម៉ូតូថ្មីៗនេះ គឺជាឧទាហរណ៍នៃការរអិលស្នាមប្រេះ(fault-slip)ប្រភេទនេះ។
មិនមានទីតាំងណាមួយនៅក្រោមដីជ្រៅនៅ ឬជុំវិញប្រទេសកម្ពុជា ដែលបន្ទះតិចតូនិច(tectonic plates)ប៉ះទង្គិចគ្នានោះទេ។ លើសពីនេះ មិនមានការបញ្ជាក់អំពី ស្នាមប្រេះសកម្ម(active faults)ណាមួយដែលបានបង្ហាញសកម្មភាពម្តងហើយម្តងទៀតក្នុងរយៈពេលរាប់រយពាន់ឆ្នាំកន្លងមកនេះឡើយ។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលការរញ្ជួយដីមិនកើតមានឡើងនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ ពេលខ្លះ រលករញ្ជួយដីពីការរញ្ជួយដីធំៗដែលកើតឡើងរាប់ពាន់គីឡូម៉ែត្រ — ដូចជាការរញ្ជួយដីកាលពីខែមីនា ឆ្នាំ២០២៥ ដែលមានចំណុចកណ្តាលនៅប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ា — អាចមកដល់ប្រទេសកម្ពុជាតិចតួច ដែលធ្វើឲ្យមានអាំងតង់ស៊ីតេរញ្ជួយដីតិចតួច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មិនមានរញ្ជួយដីដែលមានប្រភពមកពីប្រទេសកម្ពុជាទេ។
ប្រជុំកោះនៅជប៉ុនមានទីតាំងស្ថិតនៅចំណុចដែលបន្ទះតិចតូនិចជាច្រើនប៉ះទង្គិចគ្នា។ ក៏មានស្នាមប្រេះសកម្ម(active faults)ជាច្រើននៅក្នុងទឹកដីជប៉ុនផងដែរ។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលការរញ្ជួយដីកើតឡើងជាញឹកញាប់នៅក្នុងប្រទេសជប៉ុន។
ដោយសារតែការរញ្ជួយដីត្រូវកើតឡើងដោយជៀសមិនរួច ស្តង់ដារដ៏តឹងរ៉ឹងទាក់ទងនឹងភាពធន់នឹងការរញ្ជួយដី (ដែលគេស្គាល់ថាជាភាពធន់នឹងរំញ័រកើតឡើងពីការរញ្ជួយផែនដី (seismic resistance) ) ត្រូវបានបង្កើតឡើងសម្រាប់អគារនៅក្នុងប្រទេសជប៉ុន។ ម្យ៉ាងវិញទៀត នៅកម្ពុជា ដែលមិនមានការរញ្ជួយដី ភាពធន់នឹងការរញ្ជួយដីទំនងជាមិនត្រូវបានគេពិចារណាដាក់ចូលក្នុងការសាងសង់អគារនោះទេ។ ជាការពិតណាស់ ការសាងសង់អគារដែលធន់នឹងការរញ្ជួយដីខ្ពស់មានតម្លៃថ្លៃជាងការសាងសង់ដែលមានភាពធន់នឹងការរញ្ជួយដីទាប។ វាគួរតែមានតម្លៃថោកជាងក្នុងការសាងសង់អគារនៅកម្ពុជាជាងនៅប្រទេសជប៉ុន។
ការរញ្ជួយដីមិនកើតឡើងនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាទេ។ ដូច្នេះ មិនចាំបាច់ចំណាយប្រាក់ដើម្បីត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការរញ្ជួយដីនោះទេ។ ក្នុងន័យនេះ ខ្ញុំគិតថាប្រជាជនកម្ពុជាមានសំណាងណាស់។
និយាយអញ្ចឹង តើអ្នកយល់ច្បាស់ពីភាពខុសគ្នារវាងរ៉ិចទ័រ និងអាំងតង់ស៊ីតេរញ្ជួយដី(magnitude and seismic intensity)ដែរឬទេ?
រ៉ិចទ័រ (Magnitude)សំដៅទៅលើបរិមាណថាមពលដែលបញ្ចេញដោយការរញ្ជួយដី។ រ៉ិចទ័រ កាន់តែខ្ពស់ មាត្រដ្ឋាននៃការរញ្ជួយដីកាន់តែធំ។ ជាមួយនឹងទំហំខ្ពស់ រលករញ្ជួយដីធ្វើដំណើរកាន់តែបានឆ្ងាយ។ ជាមួយនឹងទំហំទាប រលករញ្ជួយដីធ្វើដំណើរតែលើតំបន់នៅជិតៗកន្លែងកើតហេតុតែប៉ុណ្ណោះ។
សម្រាប់ការកើនឡើងមួយឯកតារ៉ិចទ័រ មាត្រដ្ឋាននៃការរញ្ជួយដីកើនឡើងប្រហែល 32 ដង។ ដូច្នេះ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងការរញ្ជួយដីកម្រិត 5 រ៉ិចទ័រ ការរញ្ជួយដីកម្រិត 6 មានទំហំធំជាង 32 ដង។ ការរញ្ជួយដីកម្រិត ៧ រ៉ិចទ័រ មានទំហំធំជាងការរញ្ជួយដីកម្រិត ៥ រ៉ិចទ័រ ៣២ × ៣២ ដង ដែលធ្វើឱ្យវាធំជាងប្រហែល ១០០០ ដង។
ម៉្យាងវិញទៀត អាំងតង់ស៊ីតេរំញ័រកើតឡើងពីការរញ្ជួយដី(seismic intensity)សំដៅទៅលើអាំងតង់ស៊ីតេរញ្ជួយ នៅទីតាំងដែលរលករញ្ជួយដីបានទៅដល់។ អាំងតង់ស៊ីតេរំញ័រកើតឡើងពីការរញ្ជួយដីមានកម្រិតខ្លាំងនៅតំបន់ចំណុចកណ្តាល និងមានកម្រិតទាបនៅតំបន់ឆ្ងាយពីកន្លែងកើតហេតុ។
នៅពេលដែលមានការរញ្ជួយដីកើតឡើង រឿងដំបូងដែលអ្នកទំនងជាឆ្ងល់គឺកម្រិតអាំងតង់ស៊ីតេរំញ័រកើតឡើងពីការរញ្ជួយដី( seismic intensity)នៅក្នុងតំបន់របស់អ្នករស់នៅ។
ប្រសិនបើវាស្ថិតនៅចន្លោះ ១ និង ៣ នោះវាមិនមែនជារឿងធំដុំទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅអាំងតង់ស៊ីតេពី ៤ ទៅ ៥ កម្រិតនៃការរញ្ជួយគឺខ្លាំងណាស់។ នៅអាំងតង់ស៊ីតេ ៦ ឬខ្ពស់ជាងនេះ វាបណ្ដាល់ឲ្យមានការខូចខាតយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរកើតឡើង ដូចជាការធ្វើឲ្យគ្រឿងសង្ហារឹមដួលរលំ និងអគារដួលរលំជាដើម។
ការរញ្ជួយដីពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់។ ខ្ញុំគិតថាវាពិបាកក្នុងការយល់អំពីភាពភ័យខ្លាចនៃការរញ្ជួយដី លុះត្រាតែអ្នកពិតជាធ្លាប់បានជួបប្រទះវាដោយខ្លួនឯង។
ក្នុងន័យនេះ ប្រសិនបើអ្នកជួបប្រទះនឹងការរញ្ជួយដីក្នុងអំឡុងពេលអ្នកទៅលេងប្រទេសជប៉ុន សូមចាត់ទុកខ្លួនឯងថាមានសំណាង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកគិតថាសំណាងសម្រាប់តែការរញ្ជួយដីតូចៗប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើអ្នកជួបប្រទះនឹងការរញ្ជួយដីខ្លាំងដ៏ធំមួយ… តែខ្ញុំសង្ឃឹមថារឿងនេះនឹងមិនកើតឡើងចំពោះអ្នកឡើយ។
លើកក្រោយ ខ្ញុំនឹងសរសេរអំពីខ្យល់ព្យុះទីហ្វុង។ ជួបគ្នាឆាប់ៗ។
カンボジアでは地震が発生しません。地震の多発する日本から見ればうらやましいことです。
先月のこと、7月28日に、日本の九州地方・熊本県でマグニチュード7.1の大きな地震がありました。熊本県内では震度７の揺れを記録しています。
地震や台風といった自然災害の多い日本からみると、カンボジアは大きな自然災害がとても少なく感じられます。地震は起こりませんし、台風も直撃はしません。ストームでの大風や雷、雨による洪水はありますけれど、日本で起こるような大災害はありません。
今回は地震について書いてみます。
今から1年半ほど前、2025年3月に、ミャンマー中部でマグニチュード7.7の大きな地震が起こった際のこと。プノンペンでも一部の建物内で地震の揺れを感じて、多くの人が建物の外に逃げ出しました。おそらくプノンペンでは震度１か、せいぜい震度２程度の小さな揺れだったでしょう。それでも、地震経験のないカンボジアの人たちかすれば、怖い出来事だったのです。
私は東京で1964年に生まれ、20代半ばまで四半世紀を東京で過ごしました。東京で生活していれば、地震は毎年のように起こります。震度２や震度３の地震は、ごくありふれた出来事でした。震度４の地震も数回経験しています。震度5以上の地震は、私自身では体験した記憶がありません。
今から100年ほど前のことです。1923年9月1日に東京の隣の神奈川県を震源とする大きな地震が起こりました。マグネチュード7.9で、東京では震度6程度の揺れでした。この地震で多くの家屋が倒壊し、多くの火災が発生し、10万人以上の死者が出ました。
そして、過去数百年の歴史を振り返ると、100～150年に一回程度の頻度で、同じ規模の大きな地震が東京近辺で繰り返し起こることが知られています。つまり、次の大地震が東京を襲う可能性はとても大きくなりつつあるのです。ですから、東京の小中学校では、最低でも年に一回は地震が起こったときにどのように避難するかの防災訓練が実施されます。
授業中にとつぜん「地震が発生しました」という校内アナウンスが入ります。そのアナウンスがあれば、生徒は皆机の下に隠れます。机の下に頭を入れることで、ガラスが割れたり、最悪教室が崩れて壊れたりしたときにもできるだけ怪我を防ぐようにするのです。
その後、生徒たちは、教室から校庭に出ます。そして全生徒の安全を確認するための点呼が行われます。その後、生徒はグループを作って、それぞれの自宅まで帰宅して地震の避難訓練は終わります。
このように、日本で生活していれば、大なり小なり地震を経験することになりますし、地震が起きたときの準備を日ごろからすることが欠かせません。そして日本で生活すれば、もしかすれば大きな地震と遭遇するのです。おそらく今回の熊本での大地震を直接体験した日本在住のカンボジア人もおられることでしょう。
地震の発生するメカニズムが分かってきたのは、人類の長い歴史の中ではつい最近のことです。この100年で、地震についての科学的理解はずいぶんと深まりました。それでも、未だに地震がいつどこで発生するかを正確に予報することはできません。そして、日本で生活するということは、常に地震の危険性と隣り合わせに生活することです。
地震にはごく大雑把に二つのタイプが知られています。ひとつは地下の大陸プレートの動きによって引き起こされる地震です。2011年に大きな津波の被害で知られている東日本大震災を起こした地震はプレートの動きによって引き起こされました。このタイプの地震は広い範囲に届くマグネチュード８～９に達する大地震になることがあります。
もうひとつは、陸上の浅いところにある断層がずれ動くことで起こるタイプです。こちらはマグニチュードは７程度ですけれど、地下浅いところで発生するため、震源地に近い場所で大きな被害を起こします。1995年の神戸での大きな地震や、今回の熊本の地震が、この断層がずれたタイプの地震です。
カンボジアの地下や周辺には、地下深くでプレートがぶつかり合う場所がありません。またこの数十万年内に活発に活動を繰り返す活断層の存在も確認されていません。ですから、カンボジアでは地震が起こらないのです。2025年3月のミャンマー震源の地震のときのように、数千キロ離れた場所で起こった大地震による地震波が、微かにカンボジアまで伝わって来て小さな震度を観測することはあります。けれども、カンボジアの大地を震源地とする地震は発生する可能性はありません。
日本列島は、いくつかのプレートがぶつかり合う場所の上に位置しています。活断層も無数に存在しています。ですから頻繁に地震が発生するのです。
地震が必ず起こるのですから、日本国内の建物には、地震に対する耐性（耐震性と言います）に関する厳しい基準が定められています。一方で、地震のないカンボジアでは、建物の耐震性は考慮されていないでしょう。
もちろん、耐震性の高い建物を建設するほうが、耐震性の低い建物を建てるよりも建設費が高額になります。カンボジアでビルを建設する方が、日本よりも安く建設できるはずです。
カンボジアでは地震は起こりません。ですから、地震のためにコストをかける必要はありません。その点ではカンボジアの人たちはとってもラッキーだと思います。
ところで、マグニチュードと震度の違いを、あなたはよく理解できていますか？ マグニチュードは地震のエネルギーの大きさです。マグニチュードが大きければ、それだけ大きな規模の地震ということになります。マグニチュードが大きいと、地震波は遠くまで伝わります。マグニチュードが小さいと、地震波は狭い範囲にしか伝わりません。マグニチュードがひとつ大きければ、規模は約32倍大きくなります。ですから、マグニチュード５の地震と比べて、マグニチュード６ならば32倍規模が大きい。マグニチュード７であれば、マグニチュード５よりも32×32倍で、約千倍規模が大きいことになるのです。
一方、震度とは、地震が伝わる各地点での揺れの強さを指します。震源地に近い場所では震度は大きく、遠い場所では震度は小さくなります。
地震が起こったとき、まず気になるのはあなたがいる場所の震度です。震度１～３だと、まぁたいしたことはない。けれど震度４～５だとかなり揺れる。震度6以上になると、家具が倒れたり、建物が壊れたりという大きな被害が広がります。
地震って本当に怖いですよ。実際に地震を経験したことがなければ、地震の恐怖を理解するのは難しいと思います。
そういう意味では、日本滞在中に地震を経験できたなら、あなたは幸運だと言えるでしょう。ただし、幸運というのは小さな地震の場合に限った話です。もし、非常に大きな地震に遭遇したら……そうなってほしくないですね。
では、次回は台風について書きますね。どうぞお楽しみに。
ឆ្លើយតប